Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017

Πρόγραμμα Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας κκ Κοσμά τις προσεχείς ημέρες

ΤΕΤΑΡΤΗ 28 ΙΟΥΝΙΟΥ 2017
19:30' μ.μ. – ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ
ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ
Μέγας Πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός.

ΠΕΜΠΤΗ 29 ΙΟΥΝΙΟΥ 2017
07:30' π.μ. – ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ
ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΜΕΓΑΗΣ ΧΩΡΑΣ
Όρθρος – Πανηγυρική Αρχιερατική Θεία Λειτουργία.

ΣΑΒΒΑΤΟ 1 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017
07:30' π.μ. – ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ
ΑΓΙΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΕΝΩΣΕΩΣ ΑΓΡΙΝΙΟΥ
Όρθρος – Πανηγυρική Θεία Λειτουργία.

19:30' μ.μ. – Ι. ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙΟΝ
ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΩΝ ΒΛΑΧΕΡΝΩΝ ΛΕΠΕΝΟΥΣ
Μέγας Πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός.

ΚΥΡΙΑΚΗ 2 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017
07:30' π.μ. – ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ
ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΑΓΡΙΝΙΟΥ
Όρθρος - Αρχιερατική Θεία Λειτουργία.

6 ΚΑΙ 7 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017
ΕΠΙΣΗΜΕΣ ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΑΓΙΟΑΚΑΤΑΞΕΩΣ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗΣ ΤΟΥ ΤΟΠΙΚΟΥ ΜΑΣ ΑΓΙΟΥ ΒΛΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΚΑΡΝΑΝΟΣ  ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΜΜΑΡΤΥΡΗΣΑΝΤΩΝ ΑΥΤΟΥ
ΕΙΣ ΣΚΛΑΒΑΙΝΑ ΠΑΛΑΙΡΟΥ  ΔΗΜΟΥ ΑΚΤΙΟΥ – ΒΟΝΙΤΣΑΣ

ΠΕΜΠΤΗ 6 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017
19:00' μ.μ. – ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ
ΑΓΙΟΥ ΒΛΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΚΑΡΝΑΝΟΣ  ΣΚΛΑΒΑΙΝΩΝ  ΠΑΛΑΙΡΟΥ
Μέγας Πανηγυρικός Πολυαρχιερατικός Εσπερινός.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 7 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017
07:30' π.μ. – ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ
ΑΓΙΟΥ ΒΛΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΚΑΡΝΑΝΟΣ  ΣΚΛΑΒΑΙΝΩΝ ΠΑΛΑΙΡΟΥ
Όρθρος - Πανηγυρική Πολυαρχιερατική Θεία Λειτουργία.

19:00' μ.μ. – ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ
ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΠΑΛΑΙΡΟΥ
Μεθέορτος Αρχιερατικός Εσπερινός – Λιτάνευσις Ιεράς Εικόνος και  Ιερών Λειψάνων του Αγίου Βλασίου και των συμμαρτυρησάντων αυτού,ις την κωμόπολη της Παλαίρου

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Ολοκληρώνεται η συντήρηση του μαρμάρινου δαπέδου του Ιερού μας Ναού

     Κατόπιν εγκρίσεως υπό του Μητροπολιτικού Συμβουλίου της καθ ημάς Ιεράς Μητροπόλεως , ξεκίνησαν  τη Δευτέρα 19/06/2017 χαριτι Θεού οι εργασίες γυαλίσματος, αρμοκόλλησης και κρυσταλλοποίησης του δαπέδου του κυριώς  Ναού, μιας και το Ιερό και ο σολέας επισκευασθηκαν-γυαλισθηκαν τον περασμένο Φεβρουάριο. Το δάπεδο ήταν αρκετά φθαρμένο λόγω παρέλευσης αρκετών ετών, και έχρηζε άμεσης επισκευής και συντήρησης.
     Σε εποχές μειώσεως μισθών και φοβερής ανεργίας... αξίζουν συγχαρητήρια στους ενορίτες που φροντίζουν να δώσουν από το υστέρημα της οικογένειάς τους... για να γίνει ο ενοριακός τους Ναός πραγματικό στολίδι για την περιοχή της Μακρυνείας. Όσο και να πασχίζουν ορισμένοι να ξεριζώσουν την πίστη και την ελπίδα των πιστών στην Εκκλησία δεν το καταφέρνουν !!! Οι χριστιανοί Έλληνες αγαπούν την Εκκλησία και πάντα θα μεριμνούν για Αυτή.






Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

Αναμένοντας την καρδιακή μας συγνώμη.

Τα «γιατί» του όποιου πόνου μας φαίνεται πως θα μένουν αναπάντητα, όσο προσπαθούμε να δούμε την αιτία έξω από τον εαυτό μας. Για όσους, με καλή διάθεση, κάνουν το δικηγόρο του Θεού, φαίνεται πως δεν θα αποδεικτούν καλοί δικηγόροι, μια και η λογική Του δεν συμβαδίζει με τη δική μας.Θάθελα σ’ αυτό το σημείωμα να εντοπίσω μια αιτία που γίνεται κάποτε ο λόγος του δικού μας πόνου. Είναι εκείνη που προκαλούμε εμείς τον πόνο του άλλου, εκούσια ή ακούσια.
Ζώντας με ανθρώπους, αναπόφευκτα, συγκρουόμαστε, ψυχραινόμαστε, προκαλούμε και δεχόμαστε πόνο. Η ατέλειά μας, όπως και των γύρω μας, είναι δεδομένη και η μη συνειδητοποίησή της θα μας προκαλεί συχνά απογοήτευση και απαίτηση , είτε από τον εαυτό μας είτε από τους άλλους.Όμως, εκείνες οι φορές που ο λόγος μας ή η σιωπή μας ως αδιαφορία, πλήγωσε τον πλησίον μας, μένουν στη ζωή μας ως αμετανόητες αμαρτίες. Δεν μπορείς να δικαιολογηθείς και να καλύψεις τη συνείδησή σου! Χρειάζεται να περάσεις τον πόνο της μετάνοιας, που συντρίβει την έπαρση και την αυτάρκεια μέχρις «Άδου κατωτάτου» και φτάνεις στην ανάστασή σου. «Ο πόνος της μετάνοιας», κατά τον όσιο Γέροντα της Κύπρου, Παναή τον εκ Λύσης, «είναι ο μεγαλύτερος πόνος στον άνθρωπο». Όταν, βέβαια, είναι αληθινή μετάνοια, η οποία και δίνει την εμπειρία της νεκρανάστασης.
Αν αυτή η μετάνοια δεν υπάρξει, τότε λειτουργεί ο πνευματικός νόμος που θα φέρει πόνο από τον πόνο που προκαλέσαμε εμείς στον άλλο. Γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος για ν’ απαλλαγούμε από το βάρος της αμαρτίας μας, παρά να δεκτούμε το φάρμακο του πόνου. Είτε μέσω της μετάνοιας είτε μέσω του ακούσιου πόνου των θλίψεων.
Πώς να καλυφτούν οι «μικρές» αμαρτίες μας έναντι των συνανθρώπων μας; Πώς να παραθεωρηθούν οι κρυφοί βαθιοί αναστεναγμοί τους; Πώς να αδιαφορήσεις για τον καρδιακό τους πόνο; Είναι εκεί, αναμένοντας την καρδιακή μας συγγνώμη για να εξαλειφτούν και να θεωρηθούν «ως μη γενόμενες». Κι αν αυτό δεν γίνει, τότε ο καλός Θεός αφήνει να πειρακτούμε, να δοκιμαστούμε, να συντριβούμε, για να λυτρωθούμε. Δεν είναι αυτό έκφραση της αγάπης Του;Τα χρόνια που ζούμε έχουν ημερομηνία λήξης. Είναι το μόνο σίγουρο για τον καθένα μας. ΄Ετσι η αναβολή για την τακτοποίηση των εκκρεμοτήτων μας είναι επιπολαιότητα που στοιχίζει. Οι έξυπνοι, ως ξύπνοι ευρισκόμενοι εν εγρηγόρση, δεν περιμένουν την τελευταία στιγμή για ν’ απαλλαγούν από τα βάρη της συνείδησης. Τακτοποιούν τις σχέσεις τους, ελευθερώνονται και πορεύονται προς συνάντηση του Κυρίου τους με τη χαρά των αγίων Του.

π. Ανδρέας Αγαθοκλέους  
Πηγή:  xristianos.gr

Τι χαρίζει ο Ιησούς Χριστός στους νέους μας;


      Ποιός νέος ἤ νέα, θά περνοῦσε ἀδιάφορος κι ἀσυγκίνητος μπροστά ἀπό τήν ὀμορφιά; Πόσοι κόποι καί ποιά τιμήματα καταβάλλονται γιά τήν ἀπόκτησί της ἤ τήν συγκράτησί της; Ἁλυσίδα βιομηχανιῶν, στούντιο κ.λπ. ἐπαγγέλλονται τήν προσφορά της. Μυριάδες ἐλπίζοντες καταφεύγουν.Πόσο ὄμορφοι ὅμως εἶναι οἱ νέοι σήμερα; Καθημερινά μερικοί μᾶς δίνουν εἰκόνες τῆς ἠθικῆς καί πνευματικῆς τους ἀσχήμιας. Ποτέ νέοι δέν εἶχαν τόσο δίκαιο καί τόσο ἄδικο. Δίκαιο, γιατί ἐγίναμε προαγωγοί τους στήν διαφθορά καί ἄδικο, γιατί ἀρνοῦνται προσωπικά νά μοχθήσουν στή ζωή. Ζοῦν μέσα στήν ἀπόγνωσι, τόν θρῆνο καί τήν ἐγκατάλειψι. Βιώνουν μιά κατάστασι ἐσχάτου πένθους. Ἔχουν γκρεμίσει τα πάντα στή ζωή τους καί γι’ αὐτό μεταβάλλουν τό περιβάλλον τους σέ στάχτες. Σ’ αὐτούς καί σ’ ὅλους τους νέους ἀπευθύνεται ὁ Χριστός καί τούς καλεῖ νά ἀνταλλάξουν μαζί Του τήν «ὡραιότητα ἀντί τῆς στάχτης».
      Ὅ Ἰησοῦς σας χαρίζει τήν ὡραιότητα τῆς συγχώρησης, ἀντί τῆς στάχτης μιᾶς ἔνοχης συνείδησης. Θυμηθεῖτε τόν ἄσωτο γυιό (Λουκᾶ ἰε’ 11-32). Ἔφυγε ἀγέρωχος, ἐγωπαθής, περιφρονητικός. Συντριμμένος ἀπό τήν ζωή της ἁμαρτίας ἔρχεται στήν ἀνάγκη… ἔρχεται στόν ἑαυτό του… ἔρχεται στόν πατέρα. Εἶναι μιά συνηθισμένη τριλογία τοῦ νεανικοῦ βίου. Πόση ἀπόστασι χαρακτηρίζει τήν συμπεριφορά του, ἀνάμεσα στήν ἀπαίτησι «δός μου» ὅταν ἔφευγε ἀπό τό πατρικό σπίτι καί στήν παράκλησι «ποίησαν μέ» ὅταν ἐπέστρεφε σ’ αὐτό. Στήν στάχτη τῶν κουρελιῶν, ἤ ὡραιότητα τῆς πρώτης στολῆς. Γιά νά χαρεῖ ὅμως κάποιος τήν ὡραιότητά της πρώτης στολῆς χρειάζεται νά ζητήση συγγνώμη ἀπό τόν Ἐπουράνιο Πατέρα. Κι Αὐτός τοῦ τήν προσφέρει μέ ἀγάπη καί στοργή.
      Ὁ Ἰησοῦς σας χαρίζει τήν ὡραιότητα μιᾶς ὁλοκληρωμένης ἀφιέρωσης, ἀντί τῆς στάχτης μιᾶς μοιρασμένης καρδιᾶς. Δέστε τόν νεανίσκο τοῦ Ματθαίου (ιθ’ 16-24), πού ἐνῶ ἐπιθυμοῦσε νά ζήση τήν ζωή τοῦ Χριστοῦ, ἐγκατέλειψε τήν προσπάθειά του, ἐπειδή ὁ Χριστός τοῦ ζήτησε νά ἀρνηθεῖ τήν ἀσφάλεια τοῦ πλούτου του. Μοιρασμένη καρδιά ὁ νεανίσκος «λυπούμενος» γιά τήν ὀμορφιά μιᾶς ὁλόψυχης ἀφιέρωσης. Φυλαχθῆτε ἀπό τήν στάχτη, τοῦ νά προσπαθεῖτε νά ζῆτε «χωλαίνοντας μεταξύ δυό φρονημάτων» (Γ’ Βασιλ. ιη’ 21), τοῦ νά θέλεις νά συγκατοικήσουν στήν καρδιά σου ὁ Χριστός καί κάτι ἄλλο. Τοῦ ἀξίζει νά Τοῦ ἀνήκεις ὁλόκληρος.
     Ο Ἰησοῦς σᾶς χαρίζει τήν ὡραιότητα τῆς ἠθικῆς ἁγνότητας καί ὀμορφιᾶς, ἀντί τῆς στάχτης, τῆς ἀκράτειας καί τῆς ἀκολασίας. Στή στάχτη ἑνός πανσεξουαλισμοῦ μέ μύριες ἀποτροπιαστικές μορφές, ὁ Ἰησοῦς σου προσφέρει μιά ζωή «ἐν πάσῃ ἁγνότητι» (Β’ Κορινθ. στ’ 6). Ὁ ἔρωτας εἶναι ἡ δύναμι τῆς ψυχῆς πού ὠθεῖ τόν ἄνθρωπο στή θυσία τῶν πάντων γιά τήν ἐπιτυχία ἑνός εὐλογημένου καί καταξιωμένου ἀπό τόν Θεό δεσμοῦ. Ὅμως, τί ἔχει νά προσφέρει σ’ ἐκείνους πού τόν ἐξήντλησαν λαίμαργα στό ὄνειρο τῆς σεξουαλικῆς "ἐλευθερίας";
       Ὁ Ἰησοῦς σᾶς χαρίζει τήν ὡραιότητα μιᾶς ὄμορφης ἀγωνιστικῆς ζωῆς, ἀντί τῆς στάχτης των μάταιων κι ἀκαρποφόρητων ἀγώνων. Πιόνια στά χέρια τῶν δυνατῶν, τῶν ἐξουσιαστῶν μοιάζει ἡ ἀγωνιστική σας ὁρμή. Ὁ ἐνθουσιασμός σας, ἄν καί μάχεται, ἐν τούτοις προδίδεται. Ἀκοῦστε ὅμως τήν ὀμορφιά τῶν προτροπῶν τοῦ Μεγάλου Νικητή τοῦ χριστιανικοῦ στίβου, τοῦ Παύλου στόν νεαρό Τιμόθεο, «ἵνα στρατεύη τήν καλήν στρατείαν… ἔσο καλός διάκονος τοῦ Χρίστου… ἀγωνίζου τόν καλόν ἀγώνα τῆς πίστεως… συγκακοπάθησον ὡς καλός στρατιώτης του Ἰησοῦ Χριστοῦ» (Α’ Τιμ. α’ 18). Ὑπάρχει, πιό ἐπιθυμητή ὡραιότητα;
      Ὁ Ἰησοῦς σᾶς χαρίζει τήν ὡραιότητα τῆς νίκης, στή θέση τῆς στάχτης τῆς ἥττας. Θριαμβικός ὁ λόγος τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου: «γράφω ὑμῖν νεανίσκοι, ὅτι νενικήκατε τόν πονηρόν» (Α’ Ἰωάν. β’ 13). Τά νιάτα, εἶναι ἡ ἐμπροσθοφυλακή τῆς ζωῆς. Εἶναι ἡ ὁμάδα κρούσης. Ἄν τώρα ὑποταχθῆτε στόν διάβολο, χάσατε τήν ὀμορφιά τῶν πιό γενναίων ἀγώνων. Ὁ Χριστός νέος κονταροχτυπήθηκε μέ τόν Πονηρό καί νίκησε, γιατί «τούτη εἶναι ἡ νίκη πού νικάει τόν κόσμο, ἡ πίστη σας». Πράγματι, «πᾶν το γεγεννημένον ἐκ τοῦ Θεοῦ νικᾶ τόν κόσμον» (Α’ Ιωάν. ε’ 4).
      Ὁ Χριστός σᾶς χαρίζει τήν ὡραιότητα μιᾶς ζωῆς πού κερδίζεται ὁλόκληρη, ἀντί τῆς στάχτης ἑνός μικροῦ τμήματος. Γνωστή ἡ προτροπή «ἐνθυμοῦ τόν Πλάστην σου ἐν ταῖς ἡμέραις τῆς νεότητός σου» (Ἐκκλησιαστής ιβ’ 1). Ὅποιος σώζεται νέος, σώζεται καί γιά τήν ζωή τούτη καί γιά τήν αἰωνιότητα.      Μιά μέρα, ὅταν πιά δέν θά εἴμαστε νέοι, ὁ Ἰησοῦς θά μᾶς χαρίσει τήν ὡραιότητα ἑνός ἐνδόξου σώματος ἀντί τῆς στάχτης τοῦ χοϊκοῦ. Κι αὐτό δέν συμβαίνει μόνο ὅταν παύουμε νά εἴμαστε νέοι. Καί νέοι ἀποθέτουν το σκήνωμά τους. Ὅμως ὁ πιστός, νέος ἤ γέρος, ξέρει, πώς ὅπως φόρεσε… «τήν εἰκόνα τοῦ χοϊκοῦ ἔτσι θά ἐνδυθεῖ καί τήν εἰκόνα τοῦ ἐπουρανίου» (Α’ Κορινθ. ιε’ 49). Τήν φθορά θά διαδεχθεῖ ἡ ἀφθαρσία, τήν ἀτιμία ἡ δόξα, τόν θάνατο ἡ ζωή, τήν στάχτη ἡ ὡραιότητα».
     Ἀπό σένα ἐξαρτᾶται, νά φέρεις τίς στάχτες τῆς ζωῆς σου στο Χριστό καί νά Τοῦ ζητήσεις τήν ὡραιότητά Του. Εἶναι… ἡ εἰδικότητά Του, τό ἔργο Του. Ο Χριστός δίνει ὀμορφιά στά νιάτα.
Σέ σένα.

Ιεροδιάκονος Θεοδόσιος (†2012), μια αγιασμένη Αγιορείτικη μορφή


Κατά το έτος 1939 ένα δεκατριάχρονο αγνό, ήσυχο και σεμνό χωριατόπουλο από τα χωριά της Πελοποννήσου ήρθε στο Ίβηρίτικο Κελλί της Αγίας Άννης να γίνει μοναχός. Γέροντας τότε στο Κελλί ήτο ό εκ Πατρών ορμώμενος, αλλά με Στεμνιτσιώτικη καταγωγή, Μοναχός Θεοδόσιος με συνοδεία τους μονάχους Μόδεστο, Λάζαρο, Πολύκαρπο και τον αλησμόνητο Γεώργιο (Ζήτο).
Την εποχή εκείνη ήρχετο κατά καιρούς από την Ίβηρίτικη Σκήτη του Τίμιου Προδρόμου όπου διέμενε, χάριν πνευματικής φιλίας και συμπνευματισμού, ό μετά ταύτα καθηγούμενος της Ί. Μονής Αγίου Παύλου, Ιερομόναχος Ανδρέας, ό ενάρετος και άγιος εκείνος άνθρωπος. Ολίγων προ του Β' Παγκοσμίου πολέμου ό Γέρων Ανδρέας επέστρεψε στη Μονή της μετανοίας του όπου διηγούμενος τα της σκητιώτικης ζωής του, είπε στους παραδελφούς του Άγιοπαυλίτες πώς στο Κελλί της Αγίας Άννης προσήλθε να μονάσει ένας άγγελος. 
Με αυτόν τον άγγελο μας αξίωσε ό καλός Θεός να ζήσουμε μαζί 15 ολόκληρα χρόνια και σήμερα που επιτελούμε το τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο του, όφειλετικά και εύγνωμόνως επιθυμούμε να αναφερθούμε στην όσια και αγγελική βιωτή του, αφού βεβαίως πρωτίστως σας ευχαριστήσουμε ολόψυχα όλους για την παρουσία και συμπροσευχή σας υπέρ μακάριας μνήμης και αιώνιας αναπαύσεως της ψυχής αυτού.Ό κατά κόσμο Θεόδωρος Κοΰζιος, τέκνο του Φωτίου και της Ελένης Κοΰζιου, γεννήθηκε το έτος 1926 στην Τοπόριστα -το σημερινό Θεόκτιστο- Γορτυνίας, όπου μαζί με τα άλλα δυο αδέλφια του, τον Γεώργιο και τον Παναγιώτη, τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο. Εκείνα τα χρόνια ένα θαυμαστό γεγονός, που συνέβη στον ίδιο, τον έκανε πιο ευλαβή και θεοφοβούμενο. 
Διερχόμενος έξω από το παρεκκλήσι του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου είδε  ένα μικρό κορίτσι να κόβει αχλάδια από μία αχλαδιά που ητο στην αυλή του παρεκκλησίου. Τότε φώναξε: «Έλα 'Αϊ Γιώργη και σε κλέβουν». Αμέσως άνοιξε ή πόρτα του Ναού και ξεπρόβαλε ένας πανέμορφος και λαμπρός νέος που κοίταξε διερευνητικά, αλλά και συγχρόνως γλυκά τον μικρό Θεόδωρο. Πάντα ένεθυμείτο την ομορφιά αυτού του νέου, που προφανώς δεν ητο άλλος από τον Άγιο Γεώργιο που εξαφανίστηκε πάραυτα.
Στο Άγιον Όρος ήλθε μαζί με άλλα παιδιά από το χωριό του, δυο εκ των όποιων -οι αυτάδελφοι Γεράσιμος και Ιωακείμ του Ίβηριτικού Κελλίου της Μεταμορφώσεως- ήσαν και συγγενείς του. Σε λίγο κηρύχτηκε ό πόλεμος του 1940 και ή εντολή της τότε Ελληνικής Κυβέρνησης ητο όλα τα ανήλικα παιδιά που διέμεναν στο Όρος, να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Ό Θεόδωρος επειδή ητο αποφασισμένος όχι μόνο να ζήσει, αλλά και να πεθάνει στο Περιβόλι της Παναγίας, για να μη τον ανακαλύψουν οι αστυνομικοί, επί ένα ολόκληρο χρόνο έκρύπτετο στο υπόγειο του Κελίου.
Ή μοναχική του κουρά έγινε το 1944 (24/2) και έλαβε το όνομα του Γέροντος του, Θεοδόσιος. Το 1952 (19/5) χειροτονήθηκε διάκονος στο ναό του Κελίου από τον «γέρο Δεσπότη», όπως τον αποκαλούσε, Μιλητουπόλεως Ιερόθεο. Παρέμεινε διάκονος σε όλη του τη ζωή και δεν δέχτηκε να χειροτονηθεί ιερεύς «από ευλάβεια προς την Ιεροσύνη» όπως έλεγε γι' αυτόν ό ηγιασμένος Γέροντας Παΐσιος.
Από το 'Άγιον Όρος εξήλθε ελάχιστες φορές και σε μία από αυτές κατόπιν πολλής πιέσεως από τον παραδελφό του, πατέρα Γεώργιο, επισκέφτηκε το χωριό του να δει τους γονείς και τ' αδέλφια του. Μία άλλη φορά, κατόπιν δικής μας πιέσεως δέχτηκε να πάμε στους Αγίους Τόπους και το Όρος Σινά, όπου -αν και γέρων 75ετής-άνέβηκε με πολύ πόθο και ενθουσιασμό στην αγία Κορυφή.
Είπαμε στην αρχή του ταπεινού μας λόγου πώς ό μακάριος Γέρων Ανδρέας ό Άγιοπαυλίτης τον απεκάλεσε «άγγελο». Αν ήτο δυνατόν να ζούσε μέχρι σήμερα και μάλιστα να ζούσε μαζί με τον Γέροντα Θεοδόσιο για 15 ολόκληρα χρόνια όπως εμείς και έβλεπε το μακάριο και όσιακό του τέλος, ασφαλώς δεν θα μετάνιωνε γι' αυτόν τον χαρακτηρισμό του. Και να γιατί:
Ό Γέρων Θεοδόσιος ήτο άνθρωπος βαθειάς πίστεως. Πίστευε ακράδαντα στον Θεό και Τον αγαπούσε πραγματικά. Καρπός αυτής της πίστεως ήτο ό φόβος του Θεού που τον διακατείχε πάντοτε και ή ευλάβεια του στα θεια. Ή αγάπη του για την λατρεία του Θεού μέχρι τέλους αμείωτη. Όταν για έναν χρόνο μετά την τελευτή του Γέροντος Γεωργίου παρέμεινε μόνος, παρόλο που έκουράζετο υπέρμετρα με τις διάφορες δουλειές του Κελίου, έπ' ούδενί δεν άφηνε τις ακολουθίες και διάβαζε όλα τα γράμματα, τα όποια σχεδόν ήξερε απ' έξω.
Αυτός πού αγαπάει τον Θεό αληθινά -όπως όλοι γνωρίζουμε-άγαπάει και τον πλησίον πραγματικά. Γι' αυτό ήτο πάντα φιλόξενος, πάντα καταδεχτικός, πάντα εύπροσήγορος. Πρόθυμος να διακονήσει, να μαγειρεύει με επιμέλεια και ν' αναπαύσει όλους τούς γνωστούς και άγνωστους πού άρχοντα στο Κελλί. Ολίγων προ του θανάτου του βλέποντας ανθρώπους στο Κελλί, ρωτούσε αν έχουμε ετοιμασία, αν έχουμε μαγειρεύσει.
Εκεί όμως πού έδωσε εξετάσεις και πήρε άριστα ήτο ή υπομονή του, ή εργατικότητα του και προπαντός ή ταπείνωση του. Ήτο όντως άνθρωπος πολλής υπομονής και καρτερίας, ή δε εργατικότητα του μέχρι τα βαθειά του γεράματα μάς άφηνε άναυδους. Ότι άρχιζε, είτε  στο εργόχειρο στον τόρνο, είτε στις γεωργικές εργασίες το τελείωνε μόνος του. Ποτέ δεν μας ζήτησε βοήθεια. Με σιωπή προσευχόμενος και με σκυμμένο το κεφάλι ήργάζετο «από φυλακής πρωίας μέχρι νυκτός» και παρόλο που είχε σοβαρό πρόβλημα με την κοίλη του δεν το έβαζε κάτω. Πάλευε υπεράνθρωπα γιατί αγαπούσε και το Κελλί του, στο όποιο έζησε 73 ολόκληρα χρόνια, αλλά αγαπούσε και εμάς, τη συνοδεία του. 
Για την ταπείνωση του που ήτο πηγαία και αληθινή θα μπορούσαμε να μιλάμε ώρες πολλές. Μόνο τούτο θ' αναφέρουμε, χαρακτηριστικό του ταπεινού του φρονήματος: όταν έσκυβαν ακόμη και λαϊκοί να του φιλήσουν το χέρι, αυθόρμητα έκανε και εκείνος το ίδιο. Και αν σε κάτι είχε άλλην άποψη, υποχωρούσε αμέσως λέγοντας «ας είναι και έτσι». Αυτή ή ταπείνωση του τον έκανε πράο και ήσύχιο. Τον έκανε να θέλει να ζει πάντα στην αφάνεια. Μου είπε κάποτε: «Εγώ ούτε σε εργάτη δεν έκανα παρατήρηση». Εντύπωση μεγάλη έκανε στον Γέροντα Παΐσιο -ό όποιος και το διηγείτο- ή στάση του Γέροντος Θεοδοσίου μέσα στο Ταχυδρομείο στις Καρυές, όπου έστέκετο σε μία άκρη με το κομποσχοίνι στο χέρι παραχωρώντας τη σειρά του ακόμη και σε νεωτέρους. Τότε είναι που είπε πώς: «Ό Θεοδόσιος είναι κεκρυμμένος θησαυρός». Και σαν «κεκρυμμένος θησαυρός» δεν θα μπορούσε ασφαλώς να μην είχε εξορίσει από μέσα του τον θυμό, την άργολογία και την κατάκριση. Έλεγε ό μοναδικός και ανεπανάληπτος μακαριστός π. Γεώργιος: «Αυτός ό Θεοδόσιος μουγγός πάει στις Καρυές μουγγός και γυρίζει ένα νέο δεν μου φέρνει από εκεί». Ητο ολιγόλογος, και όταν άνοιγε το στόμα του με το γλυκύτατο εκείνο μειδίαμα ό λόγος του ητο πάντοτε «αλάτι ήρτυμένος».
Πολλά είδαμε στον Γέροντα Θεοδόσιο και πολλά ζήσαμε κοντά του. Πολλά ακούσαμε και όντως πολύ ωφεληθήκαμε, όπως και όλοι οι επισκέπτες του Κελίου μας. Απ' όλα, ένα γεγονός μάς εντυπωσίασε περισσότερο, και παρόλο πού μειώνει εμάς τούς νεωτέρους θα το διηγούμαι πάντοτε. Σε έναν παροξυσμό και διαφωνία για κάτι μεταξύ μας ήρθε ανάμεσα μας και έβαλε μετάνοια σαν να έφταιγε εκείνος, λέγοντας πώς: «μήπως πρέπει να φύγω εγώ από το Κελλί για να ησυχάσετε;» Ή στάση του αυτή όχι μόνο μάς συγκίνησε, αλλά και μάς έκανε πιο προσεκτικούς.
Θα μπορούσα να πω πολλά, όμως θα καταπαύσω τον λόγο γιατί δεν επιθυμούμε να σάς κουράσουμε.
 Οι περισσότεροι άλλωστε γνωρίζατε και συναναστραφήκατε τον μακάριο Γέροντα μας, «το παιδί της Παναγίας» όπως τον απεκάλεσε σε ομιλία του ό σεβαστός Καθηγούμενος της Μονής μας, π. Ναθαναήλ. Σας ευχαριστούμε και πάλι ολόψυχα όλους που υποβληθήκατε στον κόπο να έλθετε στο μνημόσυνο του. 
Και συ, Γέρων Θεοδόσιε, «μη εάσεις ημάς ορφανούς» τώρα που ή ολοφώτεινη ψυχή σου είναι μέσα στον παράδεισο, ενώπιων του θρόνου του Θεού «μη διαλείπης ημάς εποπτεύων». Εύχου να βαδίσουμε πάνω στα χνάρια που άφησες και συγχώρεσε μας για όσες φορές σε λυπήσαμε. 
Εμείς θα σε ευγνωμονούμε πάντοτε για το καλό παράδειγμα που μας άφησες και θα ευχαριστούμε από καρδίας τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό που μας έφερε μέσα στην στοργική πατρική αγκαλιά σου, όταν βρεθήκαμε απρόσμενα έμπερίστατοι, για λόγους πού Εκείνος μόνο γνωρίζει.
 Εύχου ακόμη να αξιωθούμε και εμείς οι περιλειπόμενοι της επουρανίου Βασιλείας «ένθα ουκ έστι πόνος, ου λύπη, ου στεναγμός, αλλά ζωή ατελεύτητος» και όπου «ήχος καθαρός έορταζόντων» και βοώντων άπαύστως αγγέλων και σεσωσμένων ανθρώπων: «Δόξα τω Πατρί και τω Υιώ και τω Άγίω Πνεύματι νύν και άεί και εις τούς αιώνας των αιώνων αμήν.

Ιερομόναχος Άντίπας
Περιοδικό «ΠΡΩΤΑΤΟΝ» τεύχ. 129

Δευτέρα, 5 Ιουνίου 2017

Η εορτή του Αγίου Πνεύματος στη Γραμματικού Αγρινίου

     Με λαμπρότητα και με τη συμμετοχή πλήθους κόσμου από όλη την ευρύτερη περιοχή της Μακρυνείας, εορτάστηκε στη Γραμματικού του Δήμου Αγρινίου η εορτή του Παναγίου Πνεύματος στο ομώνυμο γραφικό εξωκλήσι που πανηγύριζε. Εκατοντάδες πιστοί  από τη γύρω περιοχή κατέκλυσαν τον Ιερό εξωκλήσι και πολλοί εξ αυτών μετέλαβαν των Αχράντων Μυστηρίων
      Το απόγευμα της Κυριακής της Πεντηκοστής τελέσθηκε Μέγας Πανηγυρικός εσπερινός μετ Αρτοκλασίας και θείου κηρύγματος από τον Ιεροκήρυκα της καθ ημάς Ιεράς Μητροπόλεως, Πανοσιολογιώτατο Αρχιμανδρίτη Δαυίδ Μπαζούλα ο οπόιος αναφέρθηκε στο Τρίτο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, στο Πανάγιο και Ζωοποιό Πνεύμα, που αποτελεί την ψυχή της Εκκλησίας, υποδεικνύοντας ότι κάθε Χριστιανός στη ζωή του θα πρέπει ν’ αποσκοπεί να αποκτήσει τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος και να γίνει δοχείο της χάριτος του Τριαδικού Θεού.
     Την κυριώνυμο ημέρα της εορτής, τελέσθηκε η Ακολουθία του Όρθρου και εν συνεχεία Πανηγυρική Θεία Λειτουργία μετά Θείου Κηρύγματος όπου τον πανηγυρικό της ημέρας εκφώνησε ο Αρχιερατικός Επίτροπος Μακρυνείας και Εφημέριος του Ιερού Ναού Αποστόλου Φιλίππου Γραμματικούς, π Σπυρίδωνας Ιωάννου. ο οποίος και αναφέρθη εκτενώς στην σημασία και στα νοήματα της σημερινής ημέρας.

























Τρίτη, 30 Μαΐου 2017

Θρησκευτική Πανήγυρις στο χωριό μας


Την Δευτέρα  5 Ιουνίου 2017, εορτή του  Παναγίου Πνεύματος, εορτάζει  και πανηγυρίζει  με λαμπρότητα  το Ιερό εξωκλήσιο - πανμακρυνειακό προσκύνημα του Αγίου Πνεύματος στη Γραμματικού του Δήμου Αγρινίου

Το  πρόγραμμα της εορτής  εχει ως εξής :

• Αφ’ εσπέρας  Κυριακής της Πεντηκοστής και ώρα 19 :00 μμ  θα τελεσθεί ο Μέγας    Πανηγυρικός   Εσπερινός μετ Αρτοκλασίας 

• Το πρωί  της  Δευτέρας και περί ώραν  07:30  πμ  θα τελεσθεί η ακολουθία του Όρθρου και εν συνεχεία η  Πανηγυρική  Θεία Λειτουργία μετά θείου κηρύγματος 

Προσκαλούνται    άπαντες   οι  ευσεβείς    χριστιανοί

ΤΟ 
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΟΥ 
ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟΥΣ

Παρουσιάστηκε στην Αθήνα το βιβλίο του Χρήστου Σιάσου με τίτλο: «ΚΑΣΤΡΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ» και υπότιτλο «Οδοιπορικό στις Ιερές Μονές της Αιτωλοακαρνανίας


Η Αιτωλική Πολιτιστική Εταιρεία σε συνεργασία με τοΣύνδεσμο Αιτωλοακαρνάνων «ΟΣΙΟΣ ΕΥΓΕΝΙΟΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ» παρουσίασαν το νέο βιβλίο τουκ. Χρήστου Σιάσουμε τίτλο, «ΚΑΣΤΡΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ» και υπότιτλο, «Οδοιπορικό στις Ιερές Μονές της Αιτωλοακαρνανίας».
Η παρουσίαση πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017 στην αίθουσα Λόγου και Τέχνης, στη Στοά του Βιβλίου, Πεσμαζόγλου  5και Σταδίου με εισηγητές, τον Αρχιμανδρίτη π. Χρυσόστομο Παπαθανασίου, Ιεροκήρυκα του Καθεδρικού Ιερού Ναού των Αθηνών και Διευθυντή του Ιδιαίτερου Γραφείου του Αρχιεπισκόπου κ.κ.  Ιερωνύμου, τον Φιλόλογο – Συγγραφέα και Λογοτέχνη, κ.Χρήστο Κορέλα και τον Δημοσιογράφο – Συγγραφέα κ.Αντώνη Μακατούνη. Τον συντονισμό της παρουσίασης είχε ο Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών και Πρόεδρος της ΑΙ.ΠΟ.Ε.κ. Παναγιώτης Κοντός. 
Χαιρετισμό στη παρουσίαση απηύθυνε ο εκπρόσωπος του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδοςκ.κ. Ιερωνύμου, Αιδεσιμολογιώτατος π. Δημήτριος Νίκου, ο οποίος μετέφερε στην εκδήλωση το μήνυμα του Μακαριοτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών εξάροντας το βιβλίο και το έργο του συγγραφέα.
 Οι εισηγητές  αναφέρθηκανμε κάθε λεπτομέρεια για το βιβλίο και μίλησαν με επαινετά λόγια για τον συγγραφέα, ευχήθηκαν δε να είναι καλοτάξιδο.
   Τέλος, το λόγο έλαβε ο συγγραφέας κ. Χρήστος Σιάσος ο οποίος αναφέρθηκε στους πνευματικούς ιερούς χώρους, χώρους λατρείας, της Πατρίδας του  που είναι τα Μοναστήρια, τα Εξωκκλήσια τα Παρεκκλήσια, τα Σπήλαια, ενώ έκλεισε ευχαριστώντας από καρδιάς όσους συνέβαλαν στην εκδήλωση.
   Στο βιβλίο, αποτυπώνεται η ιστορία των Ιερών και Ευλογημένων χώρων λατρείας που είναι οι Ιερές Μονές, τα Εξωκκλήσια, τα Σπήλαια και τα Παρεκκλήσια όλου του Νομού και  όπως γράφει ο συγγραφέας, το καθένα από αυτά έχει τη δική του θέση μέσα στη φύση και ο κάθε προσκυνητής, από την  Ναυπακτία, Τριχωνίδα, το Θέρμο, το Βάλτο, το Ξηρόμερο, τον Αστακό, την Παραχελωίτιδα και γενικά την Αιτωλοακαρνανία και όχι μόνο, γίνεται πολύ φιλικός μαζί του κυρίως τις ώρες της εκκλησιαστικής λειτουργίας. Εκεί «ψάχνοντας» βρίσκει τη γαλήνη της ψυχής του, την αγάπη, τη χαρά.
Ο συμπολίτης μας, καθηγητής και συγγραφέας,  Χρήστος Σιάσος, ασχολήθηκε για αρκετά χρόνια με ευσυνειδησία υποδειγματική, με άσβηστη αγάπη και ξεχωριστό μεράκι προσφέροντας σε όλους μας ως αντίδωρο φιλίας τα βιβλία του: «Οι Άγιοι της Αιτωλοακαρνανίας», «Οι Επίσκοποι Αιτωλίας και Ακαρνανίας από το 343 μ. Χ. έως σήμερα», «Οι Προκαθήμενοι της Εκκλησίας της Ελλάδος από το 1833 έως σήμερα» και  το βιβλίο που παρουσιάστηκε με τίτλο, «ΚΑΣΤΡΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ» και υπότιτλο, «Οδοιπορικό στις Ιερές Μονές της Αιτωλοακαρνανίας». 
Ο «πνευματικός καρπός»,  που έρχεται μέσα από τα συγκεκριμένα βιβλία του, θα συμβάλλουν  σημαντικά στην «πνευματική οικοδομή» όλων των αναγνωστών τους και κυρίως μέσα από την ανάγνωσή τους θα γνωρίσουμε  το θρησκευτικό «γίγνεσθαι» του τόπου μας, αναπτύσσοντας παράλληλα και τον θρησκευτικό τουρισμό του νομού μας. 
Στην εκδήλωση παραβρέθηκαν Πρόεδροι και μέλη Φορέων και Συλλόγων, ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Βασίλειος Πόπης, καθώς συνάδελφοι και φίλοι του συγγραφέα από την Πατρίδα του, την Αθήνα και τον Πειραιά

Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

Ανελήφθης ἐν δόξῃ Χριστέ ὁ Θεός ἡμῶν

Η ἑορτή τῆς Ἀναλήψεως εἶναι τό ἐπισφράγισμα τοῦ λυτρωτικοῦ ἔργου τοῦ Χριστοῦ καί τό θριαμβευτικόν ἐπιστέγασμα τῶν ὅσων ἔπραξεν ὁ Κύριος ὑπέρ τῶν ἀνθρώπων. Ὅπως λέγει τό Κοντάκιον τῆς ἑορτῆς: «Τήν ὑπέρ ὑμῶν πληρώσας οἰκονομίαν καί τά ἐπί γῆς ἑνώσας τοῖς ἐπουρανίοις, ἀνελήφθης ἐν δόξῃ Χριστέ ὁ Θεός ἡμῶν, οὐδαμόθεν χωριζόμενος, ἀλλά μένων ἀδιάστατος καί βοῶν τοῖς ἀγαπῶσί σε· Ἐγώ εἰμι μεθ᾿ ὑμῶν καί οὐδείς καθ᾿ ὑμῶν». Ὁ Χριστός δηλαδή, πού εἶναι Θεός μας, ἀνελήφθη ἐν δόξῃ, ὅταν συμφώνως πρός τό θεῖον σχέδιον συνεπλήρωσε καί ὡλοκλήρωσε τά ὅσα ὑπέρ ἡμῶν ἔπραξεν. Αὐτά ἥνωσαν τήν γῆν μέ τόν οὐρανόν, τούς ἀνθρώπους μέ τόν Θεόν. Ἡ Ἀνάληψις δέν ἐσήμαινε βεβαίως καί χωρισμόν τοῦ Κυρίου ἀπό τούς ἠγαπημένους Του Μαθητάς. Μέ αὐτούς ὁ Διδάσκαλος παρέμεινεν ἡνωμένος συμφώνως πρός τήν ὑπόσχεσίν Του: «Καί ἰδού ἐγώ μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι πάσας τάς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. Ἀμήν» (Ματθ. 28, 20).
Τό ἔργον τοῦ Κυρίου μετά τήν Ἀνάληψίν Του εἰς τούς οὐρανούς συνέχισε καί συνεχίζει ἡ Ἐκκλησία. Αὐτή, μέ τήν δύναμιν πού τῆς ἔδωκεν ὁ Ἱδρυτής της, διδάσκει, θαυματουργεῖ, ἁγιάζει καί σώζει τούς πιστούς. Οἱ πιστοί εἶναι διά τῆς Ἐκκλησίας καί εἰς τήν Ἐκκλησίαν ἡνωμένοι μέ τόν Ἀρχηγόν των.
Διά τήν Ἐκκλησίαν Του ὡμίλησεν ὁ Κύριος εἰς τούς Ἀποστόλους, ὅταν ἐνεφανίζετο εἰς αὐτούς ἐπί τεσσαράκοντα ἡμέρας μετά τήν Ἀνάστασίν Του. Ὑπεσχέθη εἰς αὐτούς τήν ἐπιφοίτησιν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, παρήγγειλε νά κηρύξουν τό Εὐαγγέλιον εἰς ὅλην τήν κτίσιν, νά διαλαλήσουν τήν Ἀνάστασίν Του καί νά καλέσουν τούς ἀνθρώπους νά μετανοήσουν διά τά ἁμαρτωλά των ἔργα. Ἐκεῖνοι πού θά ἐπίστευον, θά ἐγίνοντο μέ τό Ἅγιον Βάπτισμα μέλη τῆς Ἐκκλησίας. «Καί ταῦτα εἰπών βλεπόντων αὐτῶν ἐπήρθη (=ὑψώθη πρός τά ἐπάνω), καί νεφέλη ὑπέλαβεν αὐτόν ἀπό τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν. Καί ὡς ἀτενίζοντες ἦσαν εἰς τόν οὐρανόν πορευομένου αὐτοῦ, καί ἰδού ἄνδρες δύο (δηλαδή ἄγγελοι) παρειστήκεισαν αὐτοῖς ἐν ἐσθῇτι λευκῇ, οἵ καί εἶπον· ἄνδρες Γαλιλαῖοι, τί ἑστήκατε ἐμβλέποντες εἰς τόν οὐρανόν; Οὗτος ὁ Ἰησοῦς ὁ ἀναληφθείς ἀφ᾿ ὑμῶν εἰς τόν οὐρανόν, οὕτως ἐλεύσεται (=θά ἔλθῃ κατά τόν ἴδιο τρόπον), ὅν τρόπον ἐθεάσασθε αὐτόν πορευόμενον εἰς τόν οὐρανόν. Τότε ὑπέστρεψαν εἰς Ἱερουσαλήμ ἀπό ὄρους τοῦ καλουμένου ἐλαιῶνος…» (Πράξ. 1, 9-12).
Ἡ Ἐκκλησία, διά τήν ὁποίαν ὡμίλησεν ὁ Κύριος πρίν ἀπό τήν Ἀνάληψίν Του, ἀφ᾿ ἑνός καί ἡ σκηνή τῆς Ἀναλήψεως ἀφ᾿ ἑτέρου εἶναι τά δύο θέματα, πού παρουσιάζει ἡ εἰκών τῆς Ἀναλήψεως. Ἐπειδή εἰς τήν Ἁγίαν Γραφήν διατίθενται περισσότεροι στίχοι δι᾿ ὅσα ὁ Κύριος εἶπε περί τῆς Ἐκκλησίας καί ὀλιγώτεροι δι᾿ αὐτό τοῦτο τό γεγονός τῆς Ἀναλήψεως, ὁ βυζαντινός ἁγιογράφος, στηριζόμενος εἰς τήν βιβλικήν διήγησιν, διαθέτει καί ἀνάλογον χῶρον εἰς τήν περί ἧς ὁ λόγος εἰκόνα. Τό κύριον μέρος τῆς εἰκόνος καταλαμβάνουν οἱ Ἀπόστολοι μέ τήν Παναγίαν (τά μέλη δηλαδή τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ) καί μόλις ἕνα μικρόν τμῆμα εἰς τό ἄνω μέρος τῆς εἰκόνος καταλαμβάνει ὁ Ἀναληφθείς Κύριος.
Ἐπειδή ἡ Ἀνάληψις κατά τό ἁγιογραφικόν κείμενον ἔγινεν εἰς τό ὄρος τῶν Ἐλαιῶν (εὑρίσκεται ἀνατολικῶς τῆς Ἱερουσαλήμ καί ἧτο κατάφυτον ἀπό ἐλαίας κατά τούς ἀρχαίους χρόνους), τό τοπίον τῆς εἰκόνος εἶναι ὀρεινόν μέ ἐλαιόδενδρα ἀνάμεσα εἰς τούς βράχους.
Ἀφοῦ εἴδομεν τάς πληροφορίας, τάς ὁποίας μᾶς δίδει ἡ Ἁγία Γραφή διά τήν Ἀνάληψιν τοῦ Κυρίου καί πῶς εἰς γενικάς γραμμάς μεταφέρει αὐτάς διά νά τάς παρουσιάσῃ εἰς τήν σχετικήν εἰκόνα ὁ ὀρθόδοξος ἁγιογράφος, ἐρχόμεθα τώρα νά ἴδωμεν λεπτομερέστερον τά δύο τμήματα τῆς εἰκόνος.Περιγραφή τῆς εἰκόνος: α) Ὁ Ἀναληφθείς Κύριος. Εἰς τήν εἰκόνα τῆς Ἀναλήψεως ὁ Κύριος εἰκονίζεται μέσα εἰς «δόξαν», ἄλλοτε στρογγύλην, καί ἄλλοτε ἐλλειψοειδῆ, καθήμενος ἐπί οὐρανίου τόξου (εἰς ἄλλας εἰκόνας ἐπί θρόνου). Μέ τήν δεξιάν Του χεῖρα εὐλογεῖ καί μέ τήν ἀριστεράν κρατεῖ εἰλητάριον, τό ὁποῖον γράφει: «Ἐδόθη μοι πᾶσα ἐξουσία ἐν οὐρανῷ καί ἐπί τῆς γῆς». Τό εἰλητάριον εἶναι τό σύμβολον τοῦ διδασκάλου.
Τήν «δόξαν», ἐντός τῆς ὁποίας εὑρίσκεται ὁ Κύριος, ὑποβαστάζουν δύο ἄγγελοι. Συμβολίζουν καί ἐκφράζουν τήν θείαν μεγαλειότητα καί ἐξουσίαν. (Ὁ Κύριος ὡς παντοδύναμος δέν εἶχεν ἀνάγκην τῶν ἀγγέλων διά νά ἀναληφθῇ εἰς τούς οὐρανούς). Εἰς μερικάς εἰκόνας τῆς Ἀναλήψεως οἱ ἄγγελοι δέν ὑποβαστάζουν τήν «δόξαν», ἀλλά ἐνατενίζουν τόν Κύριον εἰς στάσιν προσευχῆς. Ὅπως λέγουν τά τροπάρια τῆς ἑορτῆς, ἀποροῦν καί θαυμάζουν, διότι ὁ Χριστός ἀνελήφθη ὄχι μόνον ὡς Θεός, ἀλλά καί ὡς ἄνθρωπος, δηλαδή μέ τό ἄφθαρτον καί δοξασμένον σῶμά Του.
Ἄλλοτε οἱ ἄγγελοι εἰκονίζονται σαλπίζοντες συμφώνως πρός τόν ψαλμικόν στίχον «ἀνέβη ὁ Θεός ἐν ἀλαλαγμῷ, Κύριος ἐν φωνῇ σάλπιγγος» (Ψαλμ. 46, 6). Ὁ στίχος αὐτός ἀναφέρεται αὐτούσιος εἰς τήν ὑμνολογίαν τῆς Ἀναλήψεως, διότι «ἡ εἰς οὐρανούς ἄνοδος διά τούτων (τῶν λέξεων) τοῦ Κυρίου σημαίνεται» (Μέγας Ἀθανάσιος).
β) Οἱ Ἀπόστολοι. Οἱ Ἀπόστολοι εἶναι χωρισμένοι εἰς δύο ὁμίλους ἔχοντες εἰς τό μέσον τήν Παναγίαν. Ὄπισθεν τῆς Παναγίας εὑρίσκονται δύο λευκοφοροῦντες ἄγγελοι, οἱ ὁποῖοι δείχνουν τόν Ἀναληφθέντα Κύριον. Ὡς ἀγγελιαφόροι τοῦ Θεοῦ διαβεβαιώνουν καί παρηγοροῦν τούς παρισταμένους διά τήν ἐπάνοδον τοῦ Κυρίου κατά τήν δευτέραν παρουσίαν.
Εἰς τό κείμενον τῆς Ἁγίας Γραφῆς τό ἀναφερόμενον εἰς τήν Ἀνάληψιν δέν ἀναφέρεται ὅτι παρευρέθη ἡ Θεοτόκος κατά τήν εἰς οὐρανούς ἄνοδον τοῦ Υἱοῦ Της. Περί αὐτοῦ μᾶς πληροφορεῖ ἡ Ἱερά Παράδοσις, ὅπως τήν βλέπομεν ἄλλωστε καί εἰς τά τροπάρια τῆς ἑορτῆς. Ἀξία προσοχῆς εἶναι ἡ θέσις καί ἡ στάσις τῆς Θεοτόκου εἰς τήν εἰκόνα. Εὑρίσκεται ἀκριβῶς κάτωθεν τοῦ Υἱοῦ Της καί εἶναι ἔτσι ὁ ἄξων τῆς ὅλης συνθέσεως. Ἡ στάσις Της εἶναι στάσις προσευχῆς. Οἱ Ἀπόστολοι μέ τάς πρός τόν Κύριον ἐστραμμένας κεφαλάς των καί τάς χειρονομίας των ἔρχονται εἰς ἀντίθεσιν πρός τήν ἀτάραχον καί ἤρεμον μορφήν τῆς Παναγίας. Εἰς τήν εἰκόνα μας τό ὑποπόδιον, ἐπί τοῦ ὁποίου πατεῖ ἡ Θεοτόκος τονίζει ἀκόμη περισσότερον τήν ξεχωριστήν θέσιν Της μεταξύ τῶν εἰκονιζομένων Ἀποστόλων.
Ὁ ἁγιογράφος τῆς εἰκόνας τῆς Ἀναλήψεως ἠθέλησε μέ τούς Ἀποστόλους, πού περιστοιχίζουν τήν Παναγίαν, νά παρουσιάσῃ τήν Ἐκκλησίαν, εἰς τήν ὁποίαν ὁ Κύριος θά ἔστελνε κατά τήν Πεντηκοστήν τό Ἅγιον Πνεῦμα διά νά τήν ζωοποιήσῃ. Περί τῆς ἀποστολῆς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἰς τούς Μαθητάς καί τῆς ἐπιδημίας του εἰς τόν κόσμον ὁμιλοῦν καί τά τροπάρια τῆς ἑορτῆς τῆς Ἀναλήψεως, συνδέοντα ἔτσι τά δύο κοσμοϊστορικά καί κοσμοσωτήρια γεγονότα.
Τό πρόσωπον δεξιά τῆς Θεοτόκου, τό ὁποῖον βλέπει εἰς τόν οὐρανόν μέ τήν χεῖρα ἐμπρός εἰς τούς ὀφθαλμούς του, εἶναι ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Κατά τήν Ἀνάληψιν ὁ Παῦλος δέν εἶχεν θέσιν μεταξύ τῶν Ἀποστόλων, διότι ἡ μεταστροφή του ἔγινεν ἀργότερον. Ἡ θέσις του εἰς τήν εἰκόνα εἶναι συμβολική. Θά γίνῃ καί αὐτός μέλος τῆς Ἐκκλησίας καί μάλιστα μέλος ἐκλεκτόν. Ὁ ὀρθόδοξος ἁγιογράφος ἀποσπᾷ τόν Παῦλον ἀπό τήν ἐποχήν του καί τόν συγκαταριθμεῖ μεταξύ τῶν Ἀποστόλων. Ἔτσι καί ἡ θέσις τοῦ Ἰούδα ἀνεπληρώθη καί ἡ παράστασις τῆς Ἐκκλησίας ἔγινε δυναμική, ἐκφραστική καί συμβολική.
Αἱ ὑψωμέναι εἰς προσευχήν χεῖρες τῆς Παναγίας ὑπενθυμίζουν τόν ρόλον Της πλησίον τοῦ Υἱοῦ Της. Ἡμεῖς, ὅπως ψάλλει ἡ Ἐκκλησία μας, «ἄλλην γάρ οὐκ ἔχομεν ἁμαρτωλοί πρός Θεόν… ἀεί μεσιτείαν». Παρακαλοῦμεν τόν Χριστόν νά μᾶς σώσῃ καί ἐλεήσῃ «ταῖς πρεσβείαις τῆς παναχράντου Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καί ἀειπαρθένου Μαρίας».
Ἕνα ἀκόμη δεῖγμα τῆς σχέσεως Θεοτόκου καί Ἐκκλησίας εἶναι τό ἀλύγιστον τῆς στάσεως τῆς Παναγίας, πού βλέπομεν εἰς μερικάς εἰκόνας. Μέ τήν ἀκινησίαν Της αὐτήν φαίνεται νά ἐκφράζῃ τά ἀμετακίνητα δόγματα τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἀπό τό ἄλλο μέρος οἱ Ἀπόστολοι μέ τάς διαφόρους χειρονομίας των συμβολίζουν τάς διαφόρους γλώσσας καί τά ποικίλα μέσα, μέ τά ὁποῖα ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ σπείρεται εἰς τάς καρδίας τῶν ἀνθρώπων.
Κλείομεν τήν ἀνάλυσιν τῆς εἰκόνος τῆς Ἀναλήψεως μέ τούς λόγους τοῦ Ἁγίου πάπα Λέοντος Α´ (440-461): «Ἡ Ἀνάληψις τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἰδική μας ἀνύψωσις καί ὅπου ἡ δόξα τῆς Κεφαλῆς προεπορεύθη, ἐκεῖ καλεῖται καί ἡ τοῦ Σώματος ἐλπίς»,τά μέλη δηλαδή τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία εἶναι τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ.

Η Ανάληψη του Σωτήρος Χριστού

Εἶπε δέ ὁ Κύριος πρός αὐτούς. Λήψεσθε δύναμιν ἐξ ὕψους, ἐπελθόντος τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἐφ᾽ ὑμᾶς καί ἔσεσθαί μοι μάρτυρες ἔν τε Ἱερουσαλήμ καί ἐν πάσῃ τῇ Ἰουδαίᾳ καί Σαμαρείᾳ καί ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς. Ἐξήγαγε δέ αὐτούς ἔξω ἕως τήν Βηθανίαν καί ἐπάρας τάς χεῖρας αὑτοῦ, εὐλόγησεν αὐτούς. Καί ἐγένετο ἐν τῷ εὐλογεῖν αὐτόν αὐτούς, διέστη ἀπ᾽ αὐτῶν καί ἀνεφέρετο εἰς τόν οὐρανόν... Βλεπόντων αὐτῶν ἐπῄρθη καί νεφέλη ὑπέλαβεν αὐτόν ἀπό τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν. Καί ὡς ἀτενίζοντες ἦσαν εἰς τόν οὐρανόν, πορευομένου αὐτοῦ, καί ἰδού ἄνδρες δύο παρειστήκεισαν αὐτοῖς ἐν ἐσθῆτι λευκῇ, οἵ καί εἶπον. Ἄνδρες Γαλιλαῖοι, τί ἑστήκατε ἐμβλέποντες εἰς τόν οὐρανόν; Οὗτος ὁ Ἰησοῦς, ὁ ἀναληφθείς ἀφ᾽ ὑμῶν εἰς τόν οὐρανόν, οὕτως ἐλεύσεται πάλιν, ὅν τρόπον ἐθεάσασθε αὐτόν πορευόμενον εἰς τόν οὐρανόν. Τότε ὑπέστρεψαν εἰς Ἱερουσαλήμ – μετά χαρᾶς μεγάλης - ἀπό ὄρους τοῦ καλουμένου Ἐλαιῶνος. Καί ἦσαν διαπαντός ἐν τῷ ἱερῷ αἰνοῦντες καί εὐλογοῦντες τόν Θεόν».

Μέ αὐτές τίς ἁδρές γραμμές ὁ ἱερός εὐαγγελιστής Λουκᾶς περιγράφει στό τέλος τοῦ Εὐαγγελίου του καί στήν ἀρχή τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων, τήν τελευταία ἐμφάνισι τοῦ ἀναστάντος Κυρίου στούς μαθητάς Του (Λουκ. 24, 44-53. Πράξ. 1, 1-14). Ὅπως στά δύο αὐτά βιβλία τοῦ ἱεροῦ Λουκᾶ, ἔτσι ἡ ἀνάληψις τοῦ Κυρίου κατακλείει τήν ἱστορία τοῦ ἐπί τῆς γῆς βίου τοῦ Χριστοῦ καί ἀνοίγει τήν ἱστορία τῶν μαθητῶν – τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι μέ ἄλλα λόγια ὁ συνδετικός κρίκος, ἡ μετάβασις ἀπό τήν μία φάσι τοῦ σωτηριώδους ἔργου τοῦ Θεοῦ στήν ἄλλη. Τό κλείσιμο τῆς πρώτης σκηνῆς καί τό ἄνοιγμα τῆς δευτέρας. Ἀκριβῶς δέ τήν τεσσαρακοστή ἀπό τήν Ἀνάστασι ἡμέρα, ἀφοῦ ὑμνήσαμε καί δοξολογήσαμε μαζί μέ τούς μαθητάς τήν δόξα τοῦ ἀναστάντος, ἀφοῦ ζήσαμε ἐπί 40 ἡμέρες στήν χαρούμενη ἀτμόσφαιρα τῆς παρουσίας Του, θά κληθοῦμε ἀπό τήν Ἐκκλησία νά παραστοῦμε νοητά στό ὄρος τῶν Ἐλαιῶν γιά νά ἀποχαιρετήσωμε τόν ἀπερχομένο Σωτῆρα.
Δέν ξεύρω ἄν βρεθήκατε ποτέ σέ ὥρα λατρείας κατά τήν ἡμέρα τῆς Ἀναλήψεως ἤ καί σέ ὁποιαδήποτε ἄλλη λειτουργική σύναξι μέσα στόν ὑπέρλαμπρο ναό τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας τῆς Θεσσαλονίκης, τήν Ἁγία Σοφία. Τόν μεγάλο τροῦλλό της κοσμεῖ ἕνα θαυμαστό μωσαϊκό τοῦ Θ’ αἰῶνος. Στό κέντρο μέσα σέ φωτεινή δόξα κάθεται ὁ Χριστός ὑποβασταζόμενος ἀπό δύο ἀγγέλους. Γύρω-γύρω μέσα σέ ἕνα καταπληκτικό γιά τήν μεγαλοπρέπειά του τοπίο οἱ δώδεκα ἀπόστολοι μέ τήν Θεοτόκο στήν μέση βλέπουν μέ θάμβος πρός τόν οὐρανό. Καί δύο λευκοφόροι ἄγγελοι τούς ἀπευθύνουν τούς λόγους τῶν Πράξεων: «Ἄνδρες Γαλιλαῖοι, τί ἑστήκατε ἐμβλέποντες εἰς τόν οὐρανόν;» (Πράξ. 1, 11). Νομίζεις πώς καί ὅλοι οἱ πιστοί κάτω ἀπό τόν μεγάλο θόλο βρίσκονται συναγμένοι μαζί μέ τούς ἀποστόλους καί ἀπολαμβάνουν τό ὑπερφυές θέαμα. Τόν Χριστό ἀναλαμβανόμενο, ἀλλά καί διαρκῶς μή χωριζόμενο. Διαρκῶς βλέποντα ἀπό τό βάθος τοῦ οὐρανοῦ μέσα στήν ἀστραφτερή ὁλόχρυση δόξα Του καί ἀδιάκοπα ἐπαίροντα τά χέρια Του καί εὐλογοῦντα τούς ἀποστόλους, τήν Ἐκκλησία Του. Καί στήν στάσι, στήν ἔκφρασι, στίς κινήσεις τῶν ἀποστόλων τοῦ ψηφιδωτοῦ διακρίνει κανείς ὅλα τά ἀνάμικτα αἰσθήματα πού ἔνοιωσαν ἐκεῖνοι κατά τήν μεγάλη ἐκείνη στιγμή, ἀλλά καί ὅλα τά αἰσθήματα πού πλημμυρίζουν τίς καρδιές τῶν πιστῶν πού βλέπουν τήν δόξα τοῦ ἀναλαμβανομένου. Γιατί ἀκριβῶς ἡ ἀνάληψις εἶναι τό γεγονός – καί ἡ ἑορτή – τῶν μεγάλων συναισθημάτων, τῆς ποικιλίας τῶν ἀντιθέσεων. Ἔτσι ἀκριβῶς τήν βλέπει καί ἡ Ἐκκλησία στήν ἀκολουθία τῆς ἑορτῆς.
Καί πρῶτα κυριαρχεῖ ὁ τόνος τῆς χαρᾶς, τῆς δόξης, τοῦ θριάμβου. Ὁ Κύριος τελειώνει τό ἔργο τῆς οἰκονομίας. Ὑψώνεται σάν νικητής καί θριαμβευτής ἐπάνω ἀπό τήν γῆ πού ἔσωσε, ὁ Πατήρ τόν ὑποδέχεται, οἱ ἄγγελοι καί οἱ ἄνθρωποι δοξολογοῦν τόν νικητή, τόν θριαμβευτή, τόν Σωτῆρα. Ἡ χαρά ὅμως αὐτή δέν εἶναι μόνο χαρά γιά τήν δόξα τοῦ Χριστοῦ. Ἀλλά καί χαρά γιά τήν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου. Γιατί ὁ Κύριος ἀνεβαίνοντας στούς οὐρανούς ἀνεβαίνει μαζί μέ τό σῶμά Του τό ἀνθρώπινο, μέ τήν θεωθεῖσαν σάρκα. Αὐτήν ἀνεβάζει στόν οὐρανό καί συγκαθίζει στά δεξιά τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ. Καί ἔτσι γίνεται πρωτοπόρος τοῦ ἀνθρωπίνου γένους στήν δόξα τοῦ οὐρανοῦ, ὅπως μέ τήν ἀνάστασί Του ἔγινε πρωτότοκος τῶν νεκρῶν. Στούς ὤμους Του πῆρε τήν πλανηθεῖσα ἀνθρωπίνη φύσι καί ἀναληφθείς τήν ἐθέωσε καί «Τῷ Πατρί προσήγαγε».
Εἶναι ἕνα μυστήριο ἡ ἑορτή τῆς Ἀναλήψεως. Μυστήριο, πού τό ζῇ ἡ Ἐκκλησία ὄχι μόνο κατά τήν ἡμέρα πού τελοῦμε τήν ἀνάμνησί του, ἀλλά καθημερινῶς, σέ κάθε στιγμή τῆς ὑπάρξεώς της. Πού τό ζῇ καί κάθε πιστός στίς ὧρες πού στρέφει τά μάτια του στόν οὐρανό ἀναζητῶντας τόν Σωτῆρα του. Τόν βλέπει ἀνερχόμενον εἰς τόν οὐρανόν, καθήμενον ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός στήν δόξα τῆς Θεότητος, ὅπως τόν εἶδε ὁ πρωτομάρτυς Στέφανος (Πράξ. 7, 56). Αἰσθάνεται τά χέρια Του ἐπαιρόμενα νά τόν εὐλογοῦν καί τούς λόγους Του νά τόν καθησυχάζουν. Τόν ἀκούει νά τοῦ ὁμιλῇ γιά τήν παράκλησι, γιά τήν παρηγορία τοῦ Παρακλήτου καί γιά τήν ἐξ ὕψους βοήθεια καί νά τόν βεβαιώνῃ ὅτι πάντοτε εἶναι καί θά εἶναι μαζί του μέχρι τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. Παίρνει δύναμι καί θάρρος αἰσθανόμενος τήν διαρκῆ παρουσία Του, τήν θαλπωρή τῆς χάριτος τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Καί ἀποδύεται στόν ἀγῶνα τῆς ζωῆς, πατῶντας στήν γῆ, ἀλλά ζητῶντας τά ἄνω, φρονῶντας τά ἄνω, ἔχοντας τόν δείκτη τοῦ προσανατολισμοῦ του ἐστραμμένον πρός τόν οὐρανό, ὅπου ὁ Χριστός «ἐστι ἐν δεξιᾷ τοῦ Θεοῦ καθήμενος», κατά τόν ἀπόστολο Παῦλο (Κολοσ. 3, 1). Εἶναι ἤδη πολίτης τῶν οὐρανῶν, ἀφοῦ ἡ κεφαλή του, ὁ Χριστός, βρίσκεται στούς οὐρανούς.

Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

Η Μεσάριστα Αγρινίου εόρτασε την εορτή της ανακομιδής των Ιερών Λειψάνων του Αγίου Νικολάου


   Σε κλίμα κατάνυξης και λαμπρότητας ο Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου Μεσαρίστης και το Τ.Δ Μεσαρίστης,εόρτασε και πανηγύρισε χτες Παρασκευή 19 Μαΐου 2017 και σήμερα Σάββατο 20 Μαΐου 2017 την ανακομιδή των Ιερών Λειψάνων του εν Αγίοις Πατρός ημών Νικολάου αρχιεπισκόπου Μύρων της Λυκία του θαυματουργού.
      Το απόγευμα της εορτής τελέσθηκε ο Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός μετ Αρτοκλασίας και Θείου Κηρύγματος και το πρωί της εορτής η Ακολουθία του Όρθρου και εν συνεχεία η Πανηγυρική Θεία Λειτουργία μετά Θείου Κηρύγματος.
    Κατά την διάρκεια των Ιερών Ακολουθιών τέθηκε προς προσκύνηση απότμημα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου Νικολάου που φυλάσσεται στον Ιερό Ναό.
     Η μνήμη του Αγίου Νικολάου τελείται στις 6 Δεκεμβρίου. Τον μήνα Μάϊο τελείται η εορτή της ανακομιδής η μετακομιδής του λειψάνου του από τα Μύρα της Λυκίας στο Μπάρι της Ιταλίας και της προόδου ή παρόδου αυτού, της διελεύσεώς του δηλαδή από τους διαφόρους τόπους, και μάλιστα κατά τρεις διαφορετικές ημέρες, ήτοι στις 9, στις 10 και στις 20 Μαΐου.Η Ανακομιδή και μετακομιδή του λειψάνου του Αγίου Νικολάου, έγινε στα χρόνια του αυτοκράτορα Αλεξίου Α' του Κομνηνού (1081 -1118 μ.Χ.) και Πατριάρχου Νικολάου Γ' του Κυρδινιάτη (1084 - 1111 μ.Χ.). Το Ιερό λείψανο του Άγιου μετακομίστηκε στο Μπάρι της Ιταλίας, επειδή οι Τούρκοι κατέλαβαν την πόλη των Μύρων και οι κάτοικοι φοβήθηκαν μήπως οι άπιστοι το καταστρέψουν.
Κατά την συναξαριστική παράδοση το άγιο λείψανο αναχώρησε την 1η Απριλίου του 1087 μ.Χ. και έφθασε στο Μπάρι στις 20 Μαΐου.














Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

Η εορτή της Αγίας Φωτεινής της Σαμαρείτιδος στην Ιερά μας Μητρόπολη

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα και κατά την καθιερωμένη τάξη , η Γαβαλού   Μακρυνείας του Δήμου Αγρινίου, εόρτασε το Σάββατο 13 Μαΐου 2017 και ανήμερα της εορτής, Κυριακή 14 Μαΐου 2017 την ιερά μνήμη της πολιούχου και προστάτιδός της,  Αγίας Μεγαλομάρτυρος  και Ισαποστόλου Φωτεινής της Σαμαρείτιδος
Το απόγευμα το Σαββάτου τελέσθηκε ο Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός μετ Αρτοκλασίας και Θείου Κηρύγματος και εν συνεχεία έλαβε χώρα με τη συμμετοχή του ιερού κλήρου  η λιτάνευση της Ιεράς Εικόνας της Αγίας .
Το πρωί της εορτής τελέσθηκε η Ακολουθία του Όρθρου και εν συνεχεία η Πανηγυρική Αρχιερατική Θεία Λειτουργία ιερουργούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου  Αιτωλίας και Ακαρνανίας κκ Κοσμά. Τον Θείο Λόγο κήρυξε ο θεολόγος - συγγραφεας κ. Στυλιανός Κεμετζεντζίδης, ο οποίος κατόπιν προσκλήσεως του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας, βρίσκεται αυτές τις ημέρες στην Ιερά μας Μητρόπολη, για πραγματοποίηση ομιλιών .










Σάββατο, 13 Μαΐου 2017

Πρόγραμμα μεταδόσεων Ραδιοφωνικού σταθμου της Ιεράς μας Μητροπόλεως στους 106,3fm

  • Κυριακή 14  Μαΐου 07.00 π.μ. Όρθρος – Πανηγυρική Αρχιερατική Θεία Λειτουργία από τον Ιερό Ναό Αγίας Φωτεινής Γαβαλούς Μακρυνείας, ιερουργούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ.Κοσμά.
  • Δευτέρα 15 Μαΐου 07.00 π.μ. Όρθρος – Πανηγυρική Πολυαρχιερατική Θεία Λειτουργία από τον Ιερό Ναό Αγίου Αχιλλείου Λαρίσσης.
  • Τετάρτη 17 Μαΐου 20.30 μ.μ. Ιερά Αγρυπνία από τον Ιερό Ναό Αγίας Παρασκευής Δημ. Διαμερίσματος Αγίου Κωνσταντίνου Αγρινίου.
  • Σάββατο 20 Μαΐου 07.00 π.μ. Όρθρος – Πανηγυρική Αρχιερατική Θεία Λειτουργία  από τον  Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Παπαδάτου Ξηρομέρου, ιερουργούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ.Κοσμά.
  • Σάββατο 20 Μαΐου 19.00 μ.μ. Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός από τον  Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Αγρινίου.
  • Κυριακή 21 Μαΐου 07.00 π.μ. Όρθρος – Πανηγυρική Αρχιερατική Θεία Λειτουργία  από τον Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Αγρινίου, ιερουργούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ.Κοσμά.
  • Δευτέρα 22 Μαΐου 18.00 μ.μ. Ημερίδα προς τιμήν του Μακαριστού Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κυρού ΑΝΤΩΝΙΟΥ -o οποίος διετέλεσε Ιεροκήρυκας εις την Ιερά Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας-από το Συνεδριακό Κέντρο «Διακονία» Πυλαίας Θεσσαλονίκης.
  • Παρασκευή 26 Μαΐου 19.00 μ.μ. Μέγας Πανηγυρικός Πολυαρχιερατικός Εσπερινός  και Σάββατο 27 Μαΐου 07.00 π.μ. Όρθρος – Πανηγυρική Πολυαρχιερατική Θεία Λειτουργία από τον Ιερό Ναό Αγίου Ιωάννου του Ρώσσου Ν.Προκοπίου Ευβοίας.
  • Κυριακή 28 Μαΐου 07.00 π.μ. Όρθρος – Αρχιερατική Θεία Λειτουργία εις πρεσβύτερον χειροτονία  από τον Ιερό Ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Αγριλιάς Μεσολογγίου, ιερουργούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ.Κοσμά

Παρουσίαση του βιβλίου ΄΄ Τα κάστρα της Ορθοδοξίας -οδοιπορικό στις Ιερές Μονές της Αιτωλ/νιας ΄΄ του κ Σιάσου Χρήστου


    Η Αιτωλική Πολιτιστική Εταιρεία και ο Σύνδεσμος Αιτωλοακαρνάνων «ΟΣΙΟΣ ΕΥΓΕΝΙΟΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ» παρουσιάζουν το νέο βιβλίο του κ. Χρήστου Σιάσουμε τίτλο, «ΚΑΣΤΡΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ» και υπότιτλο, «Οδοιπορικό στις Ιερές Μονές της Αιτωλοακαρνανίας».
     Ο συμπολίτης μας, καθηγητής και συγγραφέας,  κ. Χρήστος Γερ. Σιάσος ασχολήθηκε για αρκετά χρόνια με ευσυνειδησία υποδειγματική, με άσβηστη αγάπη και ξεχωριστό μεράκι προσφέροντας σ’ όλους μας ως αντίδωρο φιλίας τα βιβλία του: «Οι Άγιοι της Αιτωλοακαρνανίας», «Οι Επίσκοποι Αιτωλίας και Ακαρνανίας από το 343 μ. Χ. έως σήμερα», «Οι Προκαθήμενοι της Εκκλησίας της Ελλάδος από το 1833 έως σήμερα» και τελευταία το βιβλίο του με τίτλο, «ΚΑΣΤΡΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ» και υπότιτλο, «Οδοιπορικό στις Ιερές Μονές της Αιτωλοακαρνανίας». 
Όλα τα παραπάνω βιβλία συνοδεύονται με συγχαρητήριες επιστολές από όλη την Ιεραρχία της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας καθώς και από πνευματικούς ανθρώπους. Παράλληλα αποτελούν  πηγή έρευνας και παρέχουν  πολύτιμες πληροφορίες  στους απλούς αναγνώστες, έτσι ώστε να γνωρίσουν μέσα από τις σελίδες των, τους Αγίους μας, την εκκλησιαστική ιστορία του νομού Αιτωλοακαρνανίας, τους Επισκόπους της, τους Προκαθήμενους της Εκκλησίας της Ελλάδος  και τέλος τους πνευματικούς ιερούς χώρους, χώρους λατρείας,  που είναι τα Μοναστήρια, τα Εξωκκλήσια τα Παρεκκλήσια, τα Σπήλαια.  
    Το νέο βιβλίο με τίτλο: «ΚΑΣΤΡΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ» και υπότιτλο «Οδοιπορικό στις Ιερές Μονές της Αιτωλοακαρνανίας», του κ. Χρήστου Γερ. Σιάσου, που τόλμησε σε χαλεπούς καιρούς  να «φυτρώσει» μέσα στις καρδιές μας, θα παρουσιαστεί την Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017 ώρα 20.00 στην αίθουσα Λόγου και Τέχνης, στη Στοά του Βιβλίου, Πεσμαζόγλου  5 και Σταδίου με εισηγητές, τον Αρχιμανδρίτη π. Χρυσόστομο Παπαθανασίου, Ιεροκήρυκα του Καθεδρικού Ιερού Ναού των Αθηνών και Διευθυντή του Ιδιαίτερου Γραφείου του Αρχιεπισκόπου κ.κ.  Ιερωνύμου, τον Φιλόλογο – Συγγραφέα και Λογοτέχνη, Χρήστο Κορέλα και τον Δημοσιογράφο – Συγγραφέα Αντώνη Μακατούνη. Τον συντονισμό της παρουσίασης θα έχει ο Καθηγητής Πανεπιστημίου και Πρόεδρος της ΑΙ.ΠΟ.Ε. Παναγιώτης Κοντός. 
     Στο θεάρεστο και ψυχωφελές αυτό βιβλίο, αποτυπώνεται  η ιστορία των  Ιερών και Ευλογημένων χώρων λατρείας που είναι οι Ιερές Μονές, τα Εξωκκλήσια, τα Σπήλαια και τα Παρεκκλήσια όλου του Νομού και  όπως γράφει ο συγγραφέας, το καθένα από αυτά έχει τη δική του θέση μέσα στη φύση και ο κάθε προσκυνητής, από την  Ναυπακτία, Τριχωνίδα, το Θέρμο, το Βάλτο, το Ξηρόμερο, τον Αστακό, την Παραχελωίτιδα και γενικά την Αιτωλοακαρνανία και όχι μόνο, γίνεται πολύ φιλικός μαζί του κυρίως τις ώρες της εκκλησιαστικής λειτουργίας. Εκεί «ψάχνοντας» βρίσκει τη γαλήνη της ψυχής του, την αγάπη, τη χαρά.
    Ο «πνευματικός καρπός»,  που έρχεται μέσα από το συγκεκριμένο βιβλίο, θα αποτελέσει τον «οδοδείκτη» για τις επισκέψεις μας στους Ιερούς αυτούς χώρους, και με την παρότρυνση  της Εκκλησίας μας, να τους καταστήσουμε ζωντανά κύτταρα μιας αρμονικής συμπόρευσης με το παρόν και το μέλλον μας. 
     Το βιβλίο αυτό θα συμβάλλει σημαντικά στην «πνευματική οικοδομή» όλων των αναγνωστών του και κυρίως θα γνωρίσουμε  μέσα από τον θρησκευτικό τουρισμό όλα τα μοναστήρια του νομού μας. 
Να συγχαρούμε το κ. Χρήστο Σιάσο και να του ευχηθούμε να συνεχίσει να γράφει και να μας «φωτίζει» με τέτοιες πρωτοβουλίες, που είναι πάντα αξιέπαινες.